Analyse van enkele kenmerken van polyurethaan

Hydrolytische stabiliteit van distributieriem van polyurethaanrubber. Antihydrolysestabilisatoren zijn carbodiimideproducten, die zijn onderverdeeld in monomeren, vloeibare oligomeren en polymeren. De toevoeging van dergelijke anti-hydrolysestabilisatoren aan polyesterurethaanrubber is bedoeld om de Mooney-viscositeit van het rubber tijdens opslag te behouden. Voor polyesterurethaanrubber zijn de drie antihydrolysestabilisatoren zeer nuttig. Omdat het molecuulgewicht van carbodiimidemonomeer (CDI-M) laag is, kan het zich naar het oppervlak van het materiaal verplaatsen, de stabiliteit van polyurethaanrubber of polyurethaanmasterbatch verbeteren en de opslagtijd ervan verlengen. Vloeibare hydrolysestabilisatoren, zoals carbodiimide-oligomeren (CDI-O), zijn oplosbaar in polyesterpolyolen en kunnen daarom vóór polymerisatie direct vloeibare anti-hydrolysestabilisatoren aan polyesterpolyolen toevoegen, waardoor de productie-efficiëntie wordt verbeterd. De polymere anti-hydrolysestabilisator heeft een hoger gehalte aan carbodiimide, dat de hydrolyse gedurende langere tijd kan remmen. Watermoleculen vallen de carbonylgroep van de polyester aan, waardoor deze zich splitst in een alcohol en een zuur, en deze producten zullen vervolgens reageren met de polyesterverbinding om de polyester verder af te breken. Tijdens dit proces zal de distributieriem van urethaanrubber geleidelijk aan verslechteren en geleidelijk zijn rubberen eigenschappen verliezen. Schimmels zonder hydrolysestabilisatoren zullen last blijven houden van deze hydrolysereactie. Over het algemeen zullen dergelijke onderdelen geleidelijk hun hardheid verliezen en uiteindelijk zacht worden tot een pasta. Hydrolytische stabilisator werkt als een aaseter die reageert met water en zuur, waardoor stabiele ureumderivaten ontstaan